Lydia in Nablus

Open einde

Gisteren was mijn laatste dag bij Project Hope. Het viel niet mee om afscheid te nemen van de kinderen. Sommigen hadden een geweldige brief geschreven of een cadeautje gekocht. Ze zeiden dat ze me zouden gaan missen. Dat is geheel wederzijds.

 

Mogen vertrek ik samen met Sara en Tyler (PH vrienden) voor een week richting Jordanië, om vervolgens kerstmis te vieren in Bethlehem.

 

Jammergenoeg moet ik mijn blog eind deze maand offline halen voordat ik in Tel Aviv op het vliegtuig naar Nederland stap. Dit op aanraden van ervaren reizigers die aan den lijve hebben ondervonden dat er tijdens een veiligheidscontrole op het vliegveld maar beter geen bewijs (zoals een blog) kan bestaan van je verblijf in de Westelijke Jordaanoever.

 

Dit wordt dus mijn laatste blog. Helaas, want er zijn nog zoveel dingen waarover ik wil schrijven. Iedere dag hier bevat nieuwe, indrukwekkende en belangrijke momenten en ontmoetingen. Dat qua ontmoetingen hier alles mogelijk is werd twee weken geleden maar weer eens bewezen toen ik in 24 uur tijd in drie totaal verschillende werelden belandde die tijdens de tweede intifada nog alles met elkaar te maken hadden. Eerst interviewde ik Ilan, een voormalig IDF-soldaat die in 2002 grote delen van Nablus in puin legde. De volgende ochtend werd ik tijdens het boodschappen doen in de oude stad van Nablus een huis zowat binnen gesleept. Voor ik het wist zat ik met drie gezinnen in een bomvolle woonkamer aan de koffie, koekjes, thee en nog meer koekjes (lees: veel suiker!). Datzelfde huis lag in 2002 in puin nadat het door het Israëlische leger was vernield. Enkele uren na deze overdaad aan suiker gaf de architect die het huis heeft helpen herbouwen een presentatie bij Project Hope. Door middel van foto's vertelde hij hoe talloze burgerdoelen destijds volledig waren vernield, vaak met burgerdoden tot gevolg. De absurditeit en toevalligheid van die 24 uur zijn niet in woorden uit te drukken.

 

Het interview met Ilan -die tevens mede-oprichter is van Breaking the Silence- bevatte veel schokkende informatie wat de operaties en handelingen van het leger betreft. Sara filmde het interview en vlak voordat de camera aanging, wees Ilan ons er nog even op dat zijn (democratische?) overheid zijn telefoon afgeluistert en mailtjes één voor één leest. Ondanks de wandaden die Ilan gepleegd heeft tijdens zijn militaire dienst, heb ik veel respect voor zijn vastberadenheid om de waarheid te vertellen over het reilen en zeilen van de IDF. Hij wordt nu als staatsvijand gezien, zelfs door zijn eigen familie en continu loopt hij het gevaar om weer gearresteerd te worden door de autoriteiten. Toch wil hij koste wat koste de Israëlische bevolking wat bijbrengen over de bezetting en de (ongebreidelde en ongestrafte) gewelddadigheden die ermee gepaard gaan. Hij zegt; 'dan kan later niemand zeggen dat ze van niets wisten'. Ilan sprak ook over de militairistische inslag die zowel in de opvoeding als in het onderwijs duidelijk aanwezig is. Deze focus op oorlog, gecombineerd met (school)boeken en landkaarten van Israël waarin de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever ontbreken, vormen een gevaarlijke mix. Op de landkaarten die in Israël te vinden zijn, staat simpelweg geen groene lijn, 1967-grens of afscheidingsmuur. De Palestijnse gebieden, inclusief steden zoals Nablus, Hebron, Ramallah en Jenin bestaan niet. Veel kinderen in Israël weten niets van een Nakba. Het beeld van het Israëlische leger is voor de meeste kinderen niet meer en niet minder dan een moedig leger dat de grenzen met vijandige Arabische buurlanden bewaakt. Het beeld van een bezettingsmacht komt niet voor in de Israëlische lezing van het verhaal.

 

Ilan snapte er niets meer van toen hij vervolgens tijdens zijn eerste dienstdagen in Hebron de volgende opdrachten voorgeschoteld kreeg;

- een 60-jarige vrouw verbieden haar waar te verkopen op de lokale markt

- ambulances niet door checkpoints laten

- traangas en rubberkogels afvuren op basisschoolkinderen, omdat het uitgaansverbod in acht genomen moet worden en de kinderen niet op school mogen blijven.

- zonder enige precisie mortiergranaten afvuren op woonwijken omdat op die manier mogelijk een aanwezige Palestijnse schutter verwond, gedood, of afgeschrikt kan worden.

 

Dat Ilan tijdens zijn diensttijd vele burgers gedood heeft, is aannemelijk. De misdaden gepleegd door de IDF tijdens het offensief in Gaza, passen voor mij nu in een groter geheel waarin oorlogsmidaden de regel in plaats van de uitzondering zijn.

 

Ik moedig iedereen met een (uitgesproken) mening over het conflict aan om hier met eigen ogen en oren de situatie en ontwikkelingen te komen waarnemen. Eén van de belangrijkste lessen die ik hier heb geleerd, is namelijk dat je van media en politici niet veel (of onvoldoende) wijzer wordt. Met andere woorden; ik heb Joris Luyendijk's "Het zijn net mensen" nu in de praktijk kunnen zien, helaas.

 

Nog een aankondiging als afsluiter: op 7 januari organiseert Menara (een multiculturele studentenvereniging van de UvT: www.svmenara.nl) een informatiebijeenkomst over de studiereis die een groep UvT-studenten hebben gemaakt naar Israël en Jordanië. Ik ben uitgenodigd om ook mijn ervaringen te delen en hoop jullie daar te spreken.

 

Allemaal hartelijk dank voor het lezen van mijn blog en het tonen van jullie betrokkenheid bij de situatie hier. Alvast hele fijne feestdagen en wie weet tot de 7^e.

 

Salam!

Lydia

Nieuwe puzzelstukjes

Afgelopen week heb ik samen met vier andere "Project Hope'ers" een korte rondreis gemaakt door Israël. Onze route liep van Nazareth, het Golan gebergte, Haifa en Akko, tot aan Tel Aviv, Jaffa, Ashkelon, Sederot en de Gazastrook. 

Mijn kamergenote (Hilde) en ik vertrokken enkele uren na onze drie medereizigers en zouden onszelf aan het begin van de middag bij de groep voegen in Nazareth, op ongeveer twee uur rijden van Nablus. Nazareth ligt ten noorden van de Westelijke Jordaanoever, in Israël. Op de grens van de Westelijke Jordaanoever staat –naast roadblocks en andere afscheidingen- een groot checkpoint, het best te omschrijven als een combinatie tussen een strafinstelling en een veemarkt.

In het checkpoint met stalen loopbrug

Militairen en private beveiligingsbeambten zitten in afgeschermde hokjes en schreeuwen instucties in het Hebreeuws en gebroken Arabisch door de intercoms; 'doorlopen!'; 'stilstaan!', 'blijf van je tas af!'; 'één voor één!'; 'ik ga niet in discussie / daar heb ik niets mee te maken / het interesseert me niet dat je oud en ziek bent!'. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Eigenlijk is het nergens mee te vergelijken. Het is een checkpoint. Toen Hilde en ik bij het checkpoint aankwamen, was het gesloten, zonder opgaaf van reden.

 
Tijdens het wachten in het checkpoint

 Het bleef 2,5 uur gesloten en die uren brachten we samen tientallen andere wachtenden door in de eerste sluis, zonder water of toegang tot een toilet (of het moet zijn dat je een meurende beerput zonder wc-papier, water of slot op de deur een wc wilt noemen). Nog een detail; het was de dag voor 'Eiad'; het belangrijkste feest voor moslims, vergelijkbaar met Kerstmis voor christenen. Iedereen had inkopen gedaan voor Eiad en stond daar met boodschappentassen vol eten en kleding, moe en gefrustreerd. Een man met een gekweld gezicht sprak me aan in het Engels en vroeg of ik niet met de beambte die ingang van de sluis bemande, kon gaan praten. Wat was het geval; deze wanhopige man was een orthopeed en het was de bedoeling dat hij die dag 2 operaties zou verrichten aan de andere kant van het checkpoint. Enkele malen ben ik terug gelopen naar de ingang van de sluis, maar de beambte in het gepantserde hokje 'kon niets aan de situatie veranderen' en zei dat we moesten wachten totdat het checpoint aan onze kant weer bemand was. Nu weten we dat er die dag waarschijnlijk weinig van orthopedische operaties terecht gekomen is. Eenmaal in het checkpoint zelf (een grit van hokken, sluizen, detectoren, kamertjes en gangen – allen overdekt met metalen loopbruggen vanwaar mannen mitraillieurs op je gericht houden), liepen Hilde en ik meteen in de kijker. Wat deden wij als internationals in de Westelijke Jordaanoever? We moesten al onze spullen afgeven voor onderzoek en werden als staatsgevaren door hokjes heengesluisd en twee uur lang verhoord (waarbij alle schijn van verblijf in de Westelijke Jordaanoever moesten vermijden). Kort samengevat; de eerste dag van onze reis was geen vakantie, maar een excursie, om meer en meer inzicht te krijgen in het conflict dat hier nu 60 jaar aan de gang is.

Tel Aviv, gezien vanaf Jaffa 

De rest van de reis waren de ervaringen niet minder confronterend of verontrustend. We hebben met z'n vijven zoveel mogelijk van Israël proberen te zien en met zoveel mogelijk mensen proberen te praten (als toeristen!). Met gevoel voor humor, zelfspot en onderlinge steun, hebben we die week het hoofd geboden aan veel indrukken, ervaringen en gesprekken die ons moedeloos maakten. Ik ben blij dat ik de reis gemaakt heb, want volgens mij begrijp ik nu weer een beetje beter waarom hier nog steeds geen vrede is na al die jaren. Er is nu te weinig plaats in deze blog, maar ik kan een paar situaties schetsen.

 

Leerlingen van een middelbare school Tel Aviv 

Bij aankomst in Nazareth werden Hilde en ik aangerand en met een mes bedreigd door een jonge man. Toen we met politieagenten meeliepen om het 'plaats delict' aan te wijzen, grepen zij deze kans aan om iedere Arabische Israëliër bij zijn nekvel te pakken, te ondervragen en intimideren – terwijl Hilde en ik bleven roepen dat onze belager in geen velde of wege te bekennen was. Pfoeh, wat waren wij woest! Helaas kwamen we de rest van de vakantie nog talloze voorbeelden tegen van stereotypering en racistische uitlatingen jegens Arabische Israëliërs. Verschillende Israëli's waren duidelijk in hun mening, die erop neerkwam dat Arabieren (het woord Palestijnen wordt niet door iedereen gebruikt) niet gezien worden als (mede)mensen, maar als vijanden. Niet meer en niet minder. Anonieme gevaren. Er is bijna geen betere uiting van deze perceptie dan de checkpoints in de Westelijke Jordaanoever.

De weg naar de Gazastrook loopt dwars door groene velden en lappen landbouwgrond voorzien van bevloeïngsinstallaties. Alsof twee contrasterende foto's aan elkaar geplakt zijn, loopt deze groene landbouwgrond over in een grauwe en belegerde Gazastrook. Toen wij vanaf een heuvel uitkeken over Gaza stad en de aangrenzende bebouwde gebieden, zagen en hoorden we van dichtbij hoe Gaza bestookt werd van Israëlische zijde met twee vuurhaarden tot gevolg. Naast ons op dezelfde heuvel zat een jong orthodox-joods stelletje uit Sederot naar hetzelfde tafereel te kijken, met brede glimlachen en enkele ongepaste opmerkingen. Diezelfde avond zagen we op het nieuws hoe vertegenwoordigers van het Israëlische leger elk ooggetuigenverslag van die dag ontkende.

I.Z.L. museum, symbolisch gebouwd in overblijfselen van Palestijnse woning 

Ook het militairistische karakter van de Israëlische samenleving, propaganda door de staat (zoals het I.Z.L. museum in Tel Aviv) en verdraaide berichtgeving, hebben voor mij weer wat stukjes in de puzzel gelegd. Over deze laatste puzzelstukjes zal ik later meer schrijven.

Hebron; oorlog, apartheid, bezetting en een spookstad in één

Als gevolg van een stroomstoring, een onverwachtse Project Hope meeting en een korte rondreis waar ik over een uur aan begin, wordt dit de snelste blog ooit geschreven.

Vorige week donderdag nam ik deel aan een tour door Hebron van Breaking the Silence, een non-profit organisatie die in 2004 is opgericht (www.shovrimshtika.org). De oorsprong van Breaking the Silence ligt in een uit de hand gelopen foto-expositie die was opgezet door een groepje vrienden die hun dienstplicht bij de IDF (Israeli Defence Force) er net op hadden zitten. Ze wilden graag de waarheid vertellen over wat de bezetting in de Palestijnse gebieden daadwerkelijk betekent, wat het leger doet in die gebieden en wat het inhoudt om 18-jarige 'broekies' een M-16 in de hand te drukken en op pad te sturen.

Settlers en onze beveiliging 

Onze gids voor de tour, Eli (afkomstig uit een extreem-rechtse familie), diende van 2001 tot 2004 in de IDF, waarvan één jaar in Hebron. Dat jaar in Hebron schokte hem en vormde de belangrijkste aanleiding om verhalen van de IDF naar buiten te brengen.

Een settler die niet blij is met onze komst 

Hebron is een stad in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever. Het is de enige stad in de Palestijnse gebieden waar (nog) nederzettingen in het midden van de stad te vinden zijn. Het is de ultra-orthodoxe settlers te doen om de Tomb of the Patriarchs (een heilige plek volgens zowel het Judaïsme als de Islam) die in het midden van de stad staat. De settlers geloven dat ze een religieus, historisch en exclusief recht hebben op dat stuk land.

Afscheiding naar etniciteit 

De stad heeft ongeveer 188.000 Palestijnse inwoners. Sinds de jaren negentig bieden settlements en yeshiva -(orthodox) religieuze scholen- onderdak aan ongeveer 600 settlers 200 studenten van overwegend oost-Europese afkomst. Het verblijf van deze settlers in de stad wordt mogelijk gemaakt door 3.500 agenten, militairen, private beveiligingsbeambten en agenten van de oproerpolitie. Voor en tijdens het binnengaan van de stad werden we beveiligd door enkele politiewagens en een legervoertuig, om aanvallen van settlers op de tour (zoals in 2004 en 2006) te voorkomen.

 
Ooit een bruisende winkelstraat 

Op 25 februari 1994 ging een Israëlische arts van Amerikaanse origine, Baruch Goldstein, de Ibrahimi moskee in Hebron binnen en schoot 29 biddende Palestijnen van achteren dood en verwondde 150 anderen totdat hij neer werd geslagen met een brandblusser. Gewelddadige rellen in Hebron na dit bloedbad brachten de Israëlische overheid tot de conclusie dat het bestaan van de ultra-orthodoxe nederzettingen in de stad een probleem vormde; het creëeren van veiligheid en rust in de stad was geen haalbare kaart voor het leger en de politie. Er waren twee opties; óf de nederzettingen verwijderen óf zorgen dat de veiligheidssituatie houdbaar zou worden.

Uiteindelijk kwamen de overheid en het leger met een briljant idee; etnische zuivering en apartheid.

 
Checkpoint

Enkele feiten;

- ten behoeve van een militaire bufferzone ('H2 genoemd) om de nederzettingen heen zijn 13.500 Palestijnen uit hun huis gezet (vaak met veel geweld) en zijn 1550 Palestijnse winkels en ondernemingen gesloten.

- Er zijn vele checkpoints, blokkades, verboden en afscheidingen (naar etniciteit) die het Palestijnen onmogelijk maken om van A naar B te reizen in de stad

- Vele duizenden Palestijnen moesten hun huis verlaten omdat de situatie onhoudbaar en onleefbaar werd, of omdat ze op een ochtend wakker werden en ontdekten dat hun huis volledig was afgesloten door het leger (vele gezinnen moesten hun huizen via het dak verlaten).

- IDF-soldaten begingen en begaan vele wandaden tegen de Palestijnse inwoners van Hebron. Omdat de lijst te lang is, raadt ik iedereen aan om te kijken op de website van Breaking the Silence.

- Geweld door settlers tegen Palestijnen vindt ongestraft plaats. Soldaten en agenten bieden de Palestijnen geen bescherming

Hebron was ooit een bruisende handelsstad met vele kraampjes, markten en ambachtelijke ondernemeningen. Nu is het grotendeels veranderd in een spookstad genaamd 'apartheid' met meer uniformen dan burgerkledij op straat.

Alle oprichters van Breaking the Silence zijn opgepakt en vastgehouden in 2004. Ook nu hebben ze het nog niet makkelijk, maar ze beseffen dat ze een belangrijke taak hebben in de voorlichting van het Israëlische publiek en gaan dus door waar ze mee bezig zijn. Behalve het naar buiten brengen van verhalen van voormalig IDF-soldaten, probeert de organisatie ook voorlichting te geven aan leerlingen van middelbare scholen, die totaal idee hebben waar ze in terecht zullen komen tijdens hun diensttijd. Eli heeft ook privé veel moeten opofferen; zijn familie is fel tegen zijn werk bij Breaking the Silence. Zijn oma, die de Holocaust overleefd heeft, weigerde zelfs enkele jaren met hem te praten.

Ik hoop voor Eli dat hij ooit erkenning krijgt voor het enorm dappere werk dat hij doet. Deelname van zijn familie aan de Breaking the Silence tour, dat zou wel ultiem zijn.

Bij het mausoleum voor Baruch Goldstein (in Hebron) waar hij wordt vereerd door ultra-orthodoxen 

Overleven; tegennatuurlijke natuur

De laatste paar lessen zijn de meiden in mijn Engelse klas van vluchtelingenkamp Al Ein stiller dan anders. Ik wist niet waarom, maar de klas was anders dan ervoor. Tijdens de les afgelopen zaterdag kwam één van de meiden (Taqwa) terug het lokaal in tijdens de pauze. Ze had geen zin om buiten te spelen en wilde met me praten. In het gesprek kwam ik erachter waarom de klas de laatste tijd zo bedeesd is. Blijkbaar zijn de nachtelijke invallen van het Israëlische leger in Al Ein de afgelopen weken gepaard gegaan met veel geweld, bedreigingen en de arrestatie van twintig jongens en mannen. Ik sprak met Taqwa over hoe ze die nachtelijke invallen ervaart. Aangezien de invallen van het leger uren kunnen duren, vroeg ik haar of ze dan nog wel kan slapen. Ik stond perplex toen ze zei dat ze het geluid van de schoten en ‘sound bombs’ fijn vond. Ze was het als muziek gaan beschouwen. Taqwa is een stoere, slimme meid van 12 jaar. Blijkbaar heeft haar veerkracht en instinct om (mentaal) te overleven het geluid van bezetting en oorlog omgevormd tot iets aangenaams; omarmen van het onvermijdelijke geweld

Engelse les in de Al Ein school

De families in Sheikh Jarrah (zie eerdere blogs), die al maandenlang in de kou op straat leven en settlers hun huis zien bewonen, moeten vast ook zo’n onverlevingstechniek hebben. Hoe kun je met je gezin de lange dagen en nachten onder een zeiltje doorbrengen terwijl de settlers, politie en het leger je zelfs het leven voor je voormalige huis onmogelijk maken. Ik ben er nog niet achter wat voor instinct of oerkracht daarvoor nodig is.

Sarah leert schrijven

Afgelopen vrijdag werd ik nogmaals geconfronteerd met 'tegennatuurlijk natuur' van mensen in verdrukking. Ik was bij de wekelijkse demonstratie tegen de afscheidingsmuur in Nil’in. De confrontaties tussen de demonstranten en het Israëlische leger maakte een aburde indruk op me. Iedere vrijdag is hetzelfde liedje; de demonstranten lopen rond 11.00u richting de afscheidingsmuur en de hekken van de soldaten. Deze vuren vervolgens traansgas en rubberkogels en 'echte' kogels af als reactie op de aanwezigheid van demonstranten of de eerste steen die gegooid wordt. Zodra de soldaten hun geweren op de demonstranten richten, zoekt iedereen dekking. Vanaf dat moment tot het eind van de middag vliegen de stenen, kogels en traangas door de lucht. Afgelopen vrijdag raakten uiteindelijk twee mensen lichtgewond door schampschoten, waaronder een medewerker van de Rode Halve Maan. Natuurlijk had ik de journaalbeelden van confrontaties tussen Palestijnse stenengooiers en het Israëlische leger op tv gezien voordat ik hier kwam. In Nil'in werd me echter pas duidelijk hoeveel moed en of wanhoop ervoor nodig is om op zo'n manier weerstand te bieden aan de bezetting en onderdrukking in de Westelijke Jordaanoever. De stenengooiers –tussen de 10 en 20 jaar oud- uitten hun frustratie, verdriet, en vooral woede over de vrienden, familie, vrijheid in inkomsten (landbouwgrond) die van hen zijn afgenomen in de afgelopen jaren. Het stenengooien richting gepantserde jeeps en verscholen militairen (van veertig meter afstand) kan nog geen spreekwoordelijke deuk in een pakje boter genoemd worden, maar er is heel wat 'tegennatuurlijke kracht' nodig om je leven zo op het spel te zetten.

Demonstratie Nil'in - soldaten en een nederzetting op de achtergrond

In deze omgeving maken gewenning, overlevingstechnieken en het overwinnen van angst deel uit van het dagelijks leven. Elders in de wereld vormen dit deze mechanismen vooral een bron van verwarring. Tamer, een locale vrijwilliger bij Project Hope, verbleef enkele jaren geleden voor het eerst in het buitenland.

Stenengooiers Nil'in (soldaten rechts buiten beeld)

Hij bracht een aantal maanden in Frankrijk door, maar heeft de eerste weken vooral gehuild en kon zijn bed niet uitkomen. Hij was geschokt door het verschil met zijn leven in de bezette Westelijke Jordaanoever. De vrijheid en veiligheid die hij ervoer, was te overweldigend en vreemd. Ook had hij het gevoel dat hij zijn vrienden en familie in de steek had gelaten. Hij was als een vis op het droge en miste Nablus. Na een tijdje wende de ‘normaliteit’ van Frankrijk.

Journalisten bij de demonstratie in Nil'in

Moeten wennen aan vrede en veiligheid; ik wens het niemand toe.

"Strong fences make good neighbours"

Deelnemers ICAHD tour vol frustraties.

 Israëlische gids van ICAHD

Ooit de belangrijkste handelsroute tussen Jeruzalem en Jericho, nu onderbroken door de muur

Demonstratie in Ni'in (www.palsolidarity.org)

 

Terwijl maandag in vele landen het 20-jarig jubileum van de val van de Berlijnse muur werd gevierd, werd in Nil'in voor het eerst sinds de bouw een stuk van de afscheidingsmuur tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever omvergeworpen.

Nil'in is een Palestijns dorp zo'n 20 kilometer ten zuidoosten van Tel Aviv, in de Westelijke Jordaanoever. Het dorp is in stukken gedeeld door de afscheidingsmuur en een autoweg die alleen voor settlers bedoeld is. Sinds 1948 is het dorp 44% van haar grond kwijtgeraakt aan de staat Israël, de illegale nederzettingen Modi'in Ilit, Mattityah en Hashmonaim, en de afscheidingsmuur. In 2004 werd een begin gemaakt met de bouw van de muur dwars door het dorp Nil’in met als resultaat dat veel landbouwgrond van het dorp aan de Israëlische kant van de muur terecht kwam. Ondanks een bevel tot opschorting afkomstig van het hoogste Israëlische Gerechtshof (Israeli Supreme Court) en het vernietigende oordeel van het Internationale Gerechtshof in Den Haag in 2004 werd de bouw van de muur door het grondgebied van Nil’in in mei 2008 voortgezet.

Met de voortzetting van de bouw van de muur, werd ook het lokale protest tegen de muur weer hervat. Gesteund door internationale symphatisanten houden de inwoners van Nil’in sindsdien demonstraties. Ondanks dat stenengooien de enige uitzondering vormt op het vreedzame protest tegen de bouw van de muur door Nil'in, zijn sinds mei 2008 al vijf inwoners van Nil'in om het leven gekomen door kogels van Israëlische zijde. Vier van deze inwoners kwamen om het leven door schotwonden in het hoofd en in de rug.

In het voorjaar hebben de Israëlische autoriteiten nieuwe richtlijnen uitgevaardigd aan de lokale grenspolitie, die tot taak heeft om de muur te bewaken. Deze grenspolitie heeft toestemming gekregen met scherp te schieten op Palestijnen die vlakbij de muur en andere afbakeningen (fysieke blokkades zoals prikkeldraad) actievoeren. Volgens dezelfde richtlijn is gericht schieten echter niet toegestaan wanneer zich Israëlische of internationale burgers onder de demonstranten zouden bevinden. Eind juli nog kwam de 10-jarige Ahmed Ussam Yusef Mousa om het leven toen hij door de Israëlische grenspolitie in zijn hoofd werd geschoten. Samen met andere kinderen probeerde hij prikkeldraad van de grond van Nil'in te verwijderen, waarop de soldaten zonder waarschuwing het vuur opende op de kinderen.

Ondanks de diverse wapens die de Israëlische overheid inzet tegen de ongewapende demonstranten (levensgevaarlijke traangasprojectielen, rubberkogels, 'gewone' kogels, stinkwater, etc.), blijven de inwoners en symphatisanten geloven in geweldloos verzet. Het grove geweld dat tegen de inwoners en symphatisanten wordt ingezet, heeft tot dusverre niet geleid tot onderzoek naar de gedragingen van de Israëlische agenten en soldaten. Door regelmatig dorpelingen en internationals te arresteren en huizen overhoop te halen, probeert de Israëlische overheid het verzet tegen de muur te breken.

Helaas is het verhaal van Nil'in en het (on)zichtbare onrecht en lijden dat gepaard gaat met de afscheidingsmuur niet uniek. Het is slechts één van de vele voorbeelden. Het Israeli Committee Against House Demolitions (ICAHD) is een organisatie die sinds 1997 opkomt voor de rechten van Palestijnen in de Westelijke Jordaanoever. Landonteigeningen als gevolg van de afscheidingsmuur is een belangrijk thema binnen het werk van ICAHD. Ook probeert de organisatie de ogen van de internationale gemeenschap te openen voor de overeenkomsten van de situatie in de Westelijke Jordaanoever met het vroegere Apartheid Zuid-Afrika. Tijdens een tour met ICAHD vorige week werd me weer extra duidelijk welke systematische and planmatige aanpak ten grondslag ligt aan het beleid van Israël in de Westelijke Jordaanoever. De route van de afscheidingsmuur is bijvoorbeeld zó gekozen dat meer Palestijns land met zo min mogelijk Palestijnse inwoners bij Israël wordt gevoegd. Op ICAHD's website, www.icahd.org, vind je uitgebreide en onmisbare informatie over Israëlisch beleid en uitvoering ervan in de Westelijke Jordaanoever.

Groeten vanuit een lawaaiig, grieperig, maar opgewekt Project Hope huis.

Salam!

Lydia

Ziende blind

 
Jongensschool in Nablus

Teamoverleg tijdens voetbalwedstrijd op schoolterrein 

De toekomstige Ronaldinho  

 
Arabische straatnaam afgeplakt (Jeruzalem)

 

 
De Dome of Rock, bij de Al Aqsa Moskee

 

  

Een kind dat in een veld aan het spelen is, wordt doodgeschoten omdat hij te dicht bij een

naastgelegen dorp komt.

 

Een boer moet machteloos toezien hoe zijn land, met daarop eeuwenoude olijfbomen, wordt

geconfisqueerd en platgewalst voor de aanleg van een weg die hij niet mag gebruiken.

 

Een gezin moet toezien hoe een bulldozer hun thuis met de grond gelijk maakt, omdat het zonder vergunning gebouwd is; een vergunning die ze al jaren tevergeefs proberen te bemachtigen.

 

Een jonge vader kan niet in het onderhoud van zijn gezin voorzien omdat zijn winkel door een fysieke barrière wordt afgesloten van een afzetmarkt en hij geen vergunning krijgt om aan de andere kant van die barière te werken.

 

Een meisje heeft nachtmerries over het lot van haar broer die maanden eerder zonder

aanklacht of opgaaf van reden is gearresteerd.

Het bovengenoemde dorp is een nederzetting in de Westelijke Jordaanoever. De boer en het gezin wonen in de Westelijke Jordaanoever en zijn het slachtoffer van kolonisatie van hun grond door de Israëlische overheid. De barrière is de afscheidingsmuur (ook wel apartheidsmuur genoemd) en de gevangenis staat in Israël.  

Vrienden, familie en geïnteresseerden in Nederland vragen zich af hoe ik omga met de dingen die ik hier zie en meemaak, en of het me soms niet teveel wordt. Tot nu toe weet ik er mee om te gaan. Maar waar ik echt moeite mee heb en niet mee om kan, is de politieke onwil van landen als Nederland en de Verenigde Staten om grootschalige en structurele mensenrechtenschendingen in de Palestijnse gebieden serieus te nemen.  

Amerikaanse private organisaties hebben sinds 1977 maarliefst 50-60 miljard dollar geïnvesteerd in illegale nederzettingen in de bezette Westelijke Jordaanoever.[1]De settlers (bewoners) wonen op 2% van de Westelijke Jordaanoever, maar hun infrastructuur (wegen, militaire bases, checkpoints, plantages, parken) beslaat in totaal 40% van de Westelijke Jordaanoever.[2]Deze 40% van de Westelijke Jordaanoever is verboden terrein voor Palestijnen, wiens bewegingsruimte beperkt wordt tot krimpende eilandjes, die zo nu en dan worden bedreigd of aangevallen door enkele settlers. Het Amerikaanse overheidsstandpunt is dat de nederzettingen in strijd zijn met internationaal recht. Het tegengaan van financiering en facilitering van de nederzettingen vanuit de VS is helaas geen logisch gevolg van dit standpunt.

 

En dan Nederland, het land dat humanitaire hulp en mensenrechten hoog in het vaandel heeft (en dat geloof ik echt). De houding van onze politieke leiders, zoals die van Maxime Verhagen (buitenlandse zaken), kan ik niet rijmen met het beeld wat ik van het Nederlandse buitenlandbeleid in het algemeen heb. Het veelbesproken rapport van de Goldstone Commissie, over de wandaden gepleegd door Israël en Hamas tijdens de oorlog in Gaza, werd niet gesteund door Nederland. Dries van Agt wordt weggezet als een fanaticus en irrationele antisemiet, waarschijnlijk door mensen die zijn boek niet hebben opengeslagen.

 

Organisaties als de Verenigde Naties, het Internationale Rode Kruis en Amnesty International schrijven en filmen hier hele kilometers aan materiaal en toch lijkt dat geen verschil te maken. Het is niet een gebrek aan informatie die zorgt voor de politieke onverschilligheid jegens wandaden gepleegd door de Israëlische overheid en extremistische settlers in de Westelijke Jordaanoever. Mijn grote vraag is, waar komt de houding dan wel vandaan? Financiële belangen; een sterke pro-Israël lobby; een schuldgevoel en trauma van de Holocaust; ideologische motivaties; angst voor de Islam, wat de redenen ook mogen zijn, deze ‘kop in het zand’ tactiek doet meer kwaad dan goed.

 

Wanneer mensen als Dries van Agt op proberen te komen voor de mensenrechten van Palestijnen, worden ze direct weggezet als voorstanders van terrorisme, antisemieten, en tegenstander van Israël als geheel. Waarom is menselijk waardigheid van Palestijnen niet bespreekbaar? Waarom is ‘terreur’ het enige label dat gebruikt mag worden? De houding tegenover de Israëlische overheid wordt gekenmerkt door straffeloosheid, doofheid en politieke onwil. Nu heb ik een idee waar de uitdrukking ‘ziende blind’vandaan komt.

---

[1] http://www.irmep.org

[2] United Nations – Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA), The humanitarian impact on Palestinians of Israeli settlements and other infrastructure in the West Bank, Introduction

Cowboys en dilemma's

 
Kalandia Checkpoint

Jongens proberen hun geduld te bewaren

 

 Het begin van Kalandia Checkpoint

De smalle stalen sluizen vormen een onderdeel van het checkpoint

 Ze wilden wel honderd keer op de foto

Verhaal met publiek maar zonder inhoud

Vlak voor het afpakken van paspoorten

 

 
Yehiel Grenimann, van Rabbies for Human Rights, wordt zonder aanleiding gearresteerd 

De settlers bekijken de arrestaties van 'hun' dak.

 

In mijn blog 'wij komen in vrede….' schreef ik over Palestijnse families die in Sheikh Jarrah (een woonwijk in Oost-Jeruzalem) uit hun huizen zijn gezet om plaats te maken voor joodse settlers uit de Verenigde Staten en Europa. Zondagmiddag hoorden we bij Project Hope dat de Al Ghawi familie -die ik enkele weken eerder bezocht had- met tent en al van straat zouden worden verwijderd. De Al Ghawi's hadden tot zondag de tijd om hun tent op te ruimen en te vertrekken, anders zouden het leger en de politie hen daarbij komen helpen. Met dat vooruitzicht konden de families alle internationale steun (aan berichtgeving en aanwezigheid) goed gebruiken. Een uur na het ontvangen van het bericht zat ik met vier Project Hope collega's in de bus richting Jeruzalem, om daar 's nachts bij het gezin te blijven, wanneer ze de internationale 'big brothers' het hardst nodig hebben.

'Kalandia' is een groot en berucht checkpoint in een lange reeks checkpoints onderweg naar de heilige stad. Toen onze taxibus er strandde, bleek Kalandia zonder opgaaf van reden of duur gesloten te zijn. Het enige wat je dan kunt doen is wachten en hopen dat geen enkel gefrustreerd jongetje het in z'n hoofd haalt om een steen te gooien naar één van de vele legerjeeps. Dat zou namelijk een typisch geval van 'pleuris uitbreken' betekenen. Dat gebeurde gelukkig niet en na 2,5 uur wachten werden we als een lading vee in kleine groepjes door de sluizen, hekken en poortjes geloodsd. Niemand werd ondervraagd of gefouilleerd en geen enkele tas werd gescand of doorzocht. Hier weet iedereen allang dat de muur en checkpoints er niet voor de veiligheid staan. Nu de rest van de wereld nog.

Bij aankomst in Sheikh Jarrah bleek er niet veel veranderd te zijn in de situatie van de gezinnen van de Al Ghawi familie; ze wonen nog steeds op straat. Echter, dit maal vertelden ze hoe ze enkele avonden eerder 's avonds in hun tent waren aangevallen door de settlers die met vuisten en staven op iedereen (incl. vrouwen en kinderen) in begonnen te slaan. Vooral Sadah, één van de vaders, is er bekaaid vanaf gekomen met letsel aan zijn borstkas en een zware hersenschudding. Hij moet nu voor de rechter verschijnen op aanklacht dat hij de settlers zou hebben aangevallen. Tijdens de aanval op de Al Ghawi's waren internationale symphatisanten aanwezig die de daadwerkelijke toedracht met camera hebben weten vast te leggen, dus Sadah maakt zich niet zo'n zorgen over de uitkomst van het politie-onderzoek. Hopelijk heeft hij daar gelijk in. De Israëlische arts die Sadah behandelt, heeft hem te ziek bevonden voor verhoor door de Israëlische politie en het bezoek aan het politiebureau zal moeten wachten tot hij verder hersteld is.

Toen wij –de in totaal 7 'waakhonden'- onze slaapplek op straat klaarmaakten, kwam de politie aanscheuren. De agent achter het stuur begon in het Hebreeuws naar me schreeuwen. Toen ik aangaf geen Hebreeuws te spreken, had dat alleen verhoging van het volume tot gevolg. Vertaling door de Al Ghawi's maakte duidelijk dat de settlers de politie hadden gebeld omdat wij (de internationals) ze bekogeld zouden hebben met stenen. Mijn hersenen hadden een paar seconden nodig om deze vertaling te plaatsen bij de werkelijkheid. De politieagenten hadden al gauw door dat dit de zoveelste pesterij van de settlers was en vertrokken naar de volgende oproep.

De nacht verliep verder rustig en de volgende middag bracht ik samen met Sara en Ali (van Project Hope) en twee leden van International Solidarity Movement (http://palsolidarity.org/) door bij de Al Ghawi familie. Aan het eind van de middag, net voordat Sara en ik terug naar Nablus moesten, arriveerden twee tourbussen met ongeveer 40 toeristen en congresgangers aan boord. Deze kwamen langs om de situatie in Oost-Jeruzalem met eigen ogen te zien. Ze waren duidelijk ontdaan door wat ze zagen en vooral boos dat hun regeringen in Europa en de VS deze misstanden toelaten. Sommigen van hen spraken Hebreeuws en probeerden een gesprek aan te knopen met de settlers en bouwvakkers die bezig zijn het huis te verbouwen. Normaal gesproken is een gesprek absoluut niet mogelijk, maar uiteindelijk was één van de bouwvakkers opeens bereid om vragen te beantwoorden. Met zijn mobieltje filmde hij de gezichten van zijn gesprekspartners, net zoals ik twee weken geleden ook op de gevoelige plaat was vastgelegd. De man hield, met veel herhaling en inhoudsloze zinnen de aandacht van ons vast (ongeveer 10 internationals). De andere buitenlanders waren met de gezinnen in gesprek of stonden in kleine groepjes hun ontzetting uit te spreken over de situatie in Sheikh Jarrah. Enkele minuten nadat de bouwvakker aan de poort was komen staan, kwamen de politie en het leger aangescheurd en stopten hun met piepende banden vlak naast ons. We werden naar de overkant van de straat geveegd. Toen begreep ik waarom de bouwvakker onze aandacht en nabijheid vast had willen houden. Overdovende commando's (in het Hebreeuws) kwamen uit één van de politiewagens. Mijn buurman vertaalde dat we vijf minuten kregen om onszelf van de straat te verwijderen. Dertig seconden later stonden we in een lijn op de stoep, tegenover de soldaten en agenten. De meesten van hen kwamen over als "trigger happy cowboys" terwijl een enkeling duidelijk met tegenzin zijn uniform had aangetrokken die ochtend. Ik merkte dat ik medelijden had met een jonge soldaat die duidelijk geen deel uit wilde maken van dit geheel. Nadat dat we -zoals was bevolen- op de stoep hadden plaatsgenomen, werden we alsnog in de rondte geslingerd door de politie en het leger. Ze waren er duidelijk op uit om ons een agressief weerwoord te ontlokken. Dat kwam er niet en dus werden de mensen die foto's en video-opnames maakten beetgepakt en om hun paspoort gevraagd. Ali gaf direct zijn paspoort toen het hem werd gevraagd. De hoofdagent bleef achter mij aanzitten om mijn paspoort in handen te krijgen. De Al Ghawi moeders riepen in paniek dat ik mijn paspoort niet moest geven, omdat ik dan gedeporteerd zou worden. De enige optie was maken dat ik wegkwam. Het paspoort van een Griekse diplomate werd afgepakt. Ze schreeuwde moord en brand dat het verboden is om een diplomatenpaspoort in te nemen. Toen ze het terugpakte uit de hand van een politieagente werd ze hardhandig op de grond gewerkt en in een politiebus gegooid. Na haar volgden nog een Israëlische rabbijn, een Britse cameraman en een vierde international, van wie ik geen details weet. Liggend achter een paar geparkeerde auto's heb ik nog wat video-opnames proberen te maken, maar toen de hoofdagent mij weer in het vizier kreeg, zette ik het samen met Sara op een lopen. We renden de berg op tussen huizen en terrassen door. Een Palestijnse jongen loodste ons uiteindelijk via een slingerroute de berg op tot we bij een autoweg kwamen. Daar stapten Sara en ik op de eerste de beste minibus richting Ramallah, de verbindingsstad richting Nablus. Daar zaten we dan, in de bus terug naar Nablus, met het hart in onze keel en met grote zorgen over Ali. We konden Ali niet bereiken omdat Palestijnse telefoonkaarten niet werken buiten de Westelijke Jordaanoever. Het enige wat wij wisten, was dat hij zijn paspoort had afgegeven en dat dat een slecht teken was. Maar gelukkig; de volgende ochtend kwam ie heelhuids en met zijn paspoort op zak de trap naar ons huis opgelopen.

Ik heb zelden zo'n innerlijke strijd gevoeld als bij het oprennen van de berg. De normen en waarden die in een vrije samenleving gelden ('je laat je vrienden niet in de steek'; 'je staat op tegen onrecht'; 'je laat de aggressor niet zijn gang gaan') zijn in strijd met de wetten van de realiteit hier. Alles wat je ooit over loyaliteit geleerd hebt, moet je hier in een ander perspectief plaatsen. Want gedeporteerd worden zou inhouden dat je bijdrage hier, hoe klein ook, stopt. De enige manier waardoor ik op dat moment iets kon betekenen, was door mensen in de steek te laten. Krommer dan dat wordt het niet.

Ik zou zeggen; proost vanavond op je vrijheid, op het vast kunnen houden aan je onvervreemdbare waarden....en als er na het proosten nog de mogelijkheid voor is, kijk dan even op http://palsolidarity.org/tag/east-jerusalem

Salam!

Lydia

Het dagboek van een…..

Het dagboek van een…..

○ lerares Engels, muziek, viool

○ gedragstherapeut

○ klankbord

○ criminologe

○ internationale mensenrechtenactivist

○ westerse vrouw in Nablus

● alle bovenstaande

Normaal gesproken geeft één rol al genoeg stof tot nadenken. De gemiddelde Project Hope vrijwilliger heeft vele functies en schrijft iedere week heel wat dagboekbladzijdes vol om de bovenkamer opgeruimd te houden. Een ontmoeting vorige week doordrong me ervan dat je hier goed op je mentale gezondheid moet blijven letten.

 
Aanpoten in de boomgaard. 

Vrijdag gingen we met een aantal Project Hope vrijwilligers naar Rjieb (dorp vlakbij Nablus) om Palestijnse boeren daar te helpen bij hun jaarlijkse olijfoogst. Ed, een 24-jarige Londenaar, voegde zich aan het begin van de ochtend bij het olijfplukkend gezelschap. Negen maanden werken bij mensenrechtenorganisaties in de Westelijke Jordaanoever (vooral Nablus en Ramallah) heeft hem duidelijk geen goed gedaan. Hij heeft nu te kampen met nachtmerries, gevoelens van nervositeit en machteloosheid, en haat jegens alles wat met Israël te maken heeft. 'Zo moet het dus niet', dacht ik. Als 'international' doe je veel ervaringen op in de gehele Westelijke Jordaanoever en ben je een klankbord voor iedereen met verschrikkelijke ervaringen. Door ook te (willen) luisteren naar de positieve en menselijke geluiden uit Israël, hoop ik te voorkomen dat ik hier wegga als een haatdragend en verbitterd persoon.

 
Zo vader zo zoon.

 Wat het werk betreft; mijn rooster bij Project Hope staat nu helemaal vast. Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Mijn week bestaat uit: Engelse les geven aan meisjes uit vluchtenlingenkamp Al-Ein (Nablus); muziekles geven aan kinderen in 'de oude stad' (oudste stadsdeel Nablus); vioolles geven in vluchtelingenkamp Askar; blog-les geven aan jongetjes uit de oude stad; en werken bij de An-Najah Universiteit (Nablus) als lid van de UNESCO Chair. Dit UNESCO-orgaan is onlangs opgericht aan de univesiteit in Nablus met als doel het verbeteren van de mensenrechtensituatie in de Westelijke Jordaanoever. Binnen UNESCO hoop ik een onderzoek op te kunnen starten naar de organisaties en bedrijven die schuilgaan achter het stichten en faciliteren van de –internationaal bekritiseerde- settlements in de Westelijke Jordaanoever.

 
Muziekles in de oude school.

Het werk met de kinderen is erg afwisselend. Soms geef ik les aan een groep kinderen die allemaal ontzettend veel individuele aandacht nodig hebben (die ik slechts deels kan geven) en soms sta ik voor een klas poeslieve leergierige kindjes. Het is voor mij dus ook een bijzonder leerzame ervaring met al het omschakelen en inschatten. Vooral aan de kinderen uit de oude stad en vluchtelingenkamp Askar –waar het Israëlische leger regelmatig binnenvalt- merk ik wat oorlog met kinderen doet. Tijdens de lessen probeer ik de kinderen een uitlaatklep voor hun emoties te bieden, de buitenwereld even te laten vergeten en vooral veel te laten lachen.

 
Meisje uit Askar tijdens haar tweede vioolles.

Ik heb het trouwens ontzettend getroffen met mijn medevrijwilligers; allemaal lekker nuchter en er zitten geen grote ego's of wanna-be-helden tussen. Als geheel zijn we een bont en energiek stel….wereldburgers.

Nog twee 'tips voor de kijker'; "Arna's children" en "Bil'in my love". Deze documentaires vertellen een rauw, eerlijk en open verhaal dat je niet uit de krant of een actualiteitenprogramma kunt halen.

 
Meisjes van een VN-school voor vluchtelingen.

Nu ga ik op pad naar de volgende vioolles. De 'tune' van vandaag: Pink Panter.

Salam! (vrede!)

Lydia

Wij komen in vrede....

 

Palestijns jongetje voor zijn vroegere huis.

 

 

Kinderen Al-Gahwi leven op straat 

 

 

Settlers snellen hun huis uit
 
Afgelopen week vertrok ik samen met twee Noorse Project Hope collega's voor twee dagen naar Sheikh Jarrah, een wijk in het Palestijnse deel van Jeruzalem. In deze wijk zijn begin augustus negen Palestijnse gezinnen -waaronder negentien kinderen- 's nachts uit huis gehaald en op straat gezet door de Israëlische autoriteiten. Enkele uren na hun uitzetting trokken joodse settlers afkomstig uit de Verenigde Staten en Europa onder zware politiebewaking in de huizen. Sindsdien zijn de Palestijnse gezinnen dakloos en leven ze op de trottoirs voor hun huizen.

De gezinnen weigeren te naar andere woonruimte op zoek te gaan en worden bijna dag en nacht bijgestaan door internationale mensenrechtenorganisaties, media en symphatisanten. Ik heb met eigen ogen kunnen zien hoe de settlers de gezinnen provoceren en intimideren. De mannen uit de Palestijnse gezinnen worden regelmatig opgepakt en een enkele dagen vastgehouden, om te zorgen dat ze de moed opgeven en vertrekken uit de wijk. De vastberadenheid van de gezinnen komt niet alleen voort uit het verlangen om ooit weer door hun voordeur te kunnen stappen. Ze houden ook voet bij stuk voor 25 andere families in de wijk die dezelfde nachtmerrie te wachten staat. De uitzettingsbevelen zijn al uitgevaardigd en hoeven alleen nog uitgevoerd te worden. Voor de juridische constructie die aan de uitzettingsbevelen te pas moest komen, adviseer ik u om een kijkje te nemen op www.ir-amim.org.il/Eng.

De uitzettingen vormen onderdeel van het Israëlische overheidsbeleid om de gehele stad Jerusalem bij Israël te voegen, in strijd met alle afspraken en regelgeving omtrent de verdeling van de stad. Hoeveel dikke VN-auto's er ook door Jeruzalem scheuren, het confisqueren van Palestijnse woningen en grond gaat door. Een saillant detail; dezelfde VN wees het Sheikh Jarrah gebied in 1948 toe aan deze Palestijnen toen ze vluchtten uit het gebied wat de staat Israël moest worden.

De Israëlische overheid en settlers ontvangen de noodzakelijke assistentie van (voornamelijk Amerikaanse) vastgoedconglomeraten en joodse organisaties die het illegale settlen in Palestijns gebied aanmoedigen en op alle mogelijke manieren faciliteren (denk aan onteigenen van Palestijnen, bouwen van woningen, infrastructuur en beveiliging). Enkele van dit soort actoren zijn Nahalat Shimon, El-Ad Group, Ateret Cohanim en Nefesh b'Nefesh.

   

Als je dan de settlers uit 'hun nieuw huis' (lees; fort) ziet komen met een klein meisje in de buggie en een tweede kindje op komst, dan vraag je je toch af wat er van kinderen van settlers terecht kan komen? Zouden hun ouders uiteindelijk de geschiedenisboeken in gaan als mensenrechtenschenders en onderdrukkers waarvoor zij vervolgens moeten boeten? Of zal het verdrijven van Palestijnen uit Palestijns gebied onbelemmerd voortduren met als eindresultaat een fabriceerde Israëlische apartheidsstaat waarin een propaganda-apparaat het denkwerk doet voor de burgers? De Israëlische politici benadrukken dat ze niets liever willen dan leven in vrede. Maar misschien moeten hun buitenlandse collega's hen toch nog eens uitleggen hoe zoiets precies in z'n werk gaat, 'vrede'.

Bij deze beloof ik trouwens snel meer over mijn werk bij Project Hope te zullen schrijven.

Tot de volgende blog. Salam! 

 

Aangekomen in Nablus

Na veel inlezen, een afscheidsfeest en mijn voorlopig laatste frikadel speciaal kon de reis beginnen.

De grootste uitdaging was het bemachtigen van een toeristenvisum voor Israël, welke 90 dagen geldig is. Deze is noodzakelijk om in de Westelijke Jordaanoever te komen en wordt verstrekt bij aankomst op het vliegveld van Tel Aviv. Eerdere Project Hope vrijwilligers die bij het visumloket eerlijk waren over de reden van hun komst werden op het eerste vliegtuig terug naar huis gezet. Creativiteit was dus geboden toen ik moest uitleggen waarom ik een ticket had voor drie maanden, om een klein land als Israël te bezoeken. Het leek me cruciaal om de goede rij uit te zoeken bij de visaloketten. Zoals het ook gaat met 'de goede rij kiezen' in de supermarkt, veranderde mijn rij op het laatste moment toch nog in de meest ongunstige rij. De vriendelijke mevrouw achter het loket werd vervangen door Mathilda's kwade schooljuffrouw. Na een kort ademhalingsoefening begon mijn act. Blijkbaar gaf ik de goede antwoorden, gecombineerd met de juiste houding, want na 10 minuten van doorvragen stond de felbegeerde sticker in mijn paspoort.

Vanaf Tel Aviv ging mijn reis verder in bussen. In de bus van Ramallah naar Nablus kwam een Palestijnse vrouw van middelbare leeftijd naast me zitten die zich in het Arabisch voorstelde. Direct na het uitwisselen van de eerste groeten begon ze over haar zoon te vertellen. Uit haar gebaren maakte ik op dat hij was overleden. Het had iets te maken met Israëlische soldaten in Tel Aviv. Ze liet me een tekening zien waarin haar zoon voor een achtergrond van Arabische teksten en de Palestijnse vlag was afgebeeld. Vervolgens maakte ze het gebaar van een rugzak en een riem om doen en veerde omhoog van haar stoel. Dit leek op een lugubere variant van Triviant. Haar zoon was een martelaar geworden en zij vertelde nu aan een wildvreemde buitenlandse over de wanhoopsdaad van haar zoon. Omdat ze geen (zichtbaar) verdriet uitte tijdens haar verhaal wist ik niet hoe ik moest reageren. Verwachtte ze medeleven? Bewondering? Respect? Het leek alsof een aparte vorm van trots het verdriet draaglijker had gemaakt. Ondanks dat ik nog 100 vragen voor haar had, namen we bij aankomst in Nablus afscheid.

Mijn eerste indrukken in Nablus? Die zijn samen te vatten in gastvrijheid, behulpzaamheid, de geur van falafel en kebab, herrie van bouwprojecten, vieze straten, gezang van minaretten, laag overvliegende straaljagers, magere zwerfkatten, en toeterende bruidsstoeten.

Al vrij snel na aankomst bleek dat Hakim - de manager van Project Hope - mij naast het geven van Engelse les en muziekworkshops ook in wil zetten op de An-Najah Universiteit in Nablus. Door mijn focus op internationaal recht tijdens mijn studie criminologie zou ik studenten in een project iets kunnen leren over internationaal recht en wat dit voor hen betekent en kan betekenen. In samenspraak met studenten en professors probeer ik in kaart te brengen waar de studenten het meest bij gebaat zijn. Wordt dus vervolgd…..

De laatste twee maanden was er een relatieve rust in de Westelijke Jordaanoever. Maar de beslissing van de Palestijnse regering om een reactie op het Goldstone Rapport uit te stellen, leidt nu tot spanningen in de Palestijnse gebieden. De mensen hier voelen zich belazerd en in de steed gelatin. In Nablus speculeert men erop los over wat de gevolgen van het overheidsbesluit zullen zijn. De tijd zal het leren…. Intussen maak ik me klaar voor de eerste Engelse lessen, muziekworkshops en trainingen aan studenten.

Tot de volgende blog!