Sport RKC

Relativeren

Een aanrader voor de supporters van RKC Waalwijk. Trek erop uit, zoek rust in de natuur. Aan de rand van een imposant meer tellen de vijf nederlagen bij de rentree in de eredivisie niet zo zwaar.
Camping La Mialaret hoog in de Dordogne is zo'n toevluchtsoord. Je verneemt er wel dat RKC weer verloren heeft, maar haalt gewoon even de schouders op. Onder de brandende Franse zon aan de rand van een Art Deco-zwembad is er maar weinig dat je kan raken. Het geweeklaag van het Mandemakersstadion sterft weg. Je hoort er slechts het ruisen van de bomen en het kabbelen van het beekje dat langs je tent stroomt.
Ver weg van de velden heeft een resultaat in de eredivisie geen enkele invloed meer op je gemoedstoestand. Het maakt ook helemaal niet meer uit of RKC zich nog op de laatste, nerveuze dag zal roeren op de transfermarkt. Van de natuur gaat een enorm relativerende werking uit. Je snapt niet dat je je ooit druk hebt gemaakt om de uitkomst van een simpele wedstrijd. Het hemelse gevoel na de promotie lijkt van eeuwen geleden.
Maar pas op. Aan de rand van de camping is ook spookbos met macaber gevormde bomen. Op een van die bomen is met tandpasta een gezicht geschilderd, een overblijfsel van een wandeling in het duister met de kinderen van de camping.
Die boom, dat moet haast wel het degradatiespook zijn. En die werpt van zijn schaduwen ver vooruit in Waalwijk. Zo redenerend blijft je ook op zo'n duizend kilometer afstand in de greep van de eredivisie. Nee, het voetbal laat je nooit los.

Introductiegesprek

Trainers van RKC Waalwijk verhuizen meestal naar een topclub. Martin Jol ging naar Tottenham Hotspur en is – met HSV als tussenstation – inmiddels trainer van Ajax. Erwin Koeman trad in dienst bij Feyenoord, beleefde een sabbatical year en ging vervolgens aan de slag als bondscoach van Hongarije. Adrie Koster kwam via een tussenstop bij Ajax – waar hij nog even hoofdtrainer was – bij Club Brugge terecht. Alleen Zeljko Petrovic moet zo nu en dan een kontje hebben.
De sympathieke Montenegrijn trok in het spoor van Martin Jol mee als assistent naar Hamburg, maar zit nu even thuis op de bank in Rosmalen. Dat leidde tot een volslagen nieuw fenomeen in de voetbalwereld: het zogenaamde introductiegesprek. Dat moet als volgt gegaan zijn:
Martin Jol zit klaar in Amsterdam, aan een tafel  met de directeuren Van den Berg en Van der Aat van Ajax. Petrovic stapt binnen. Er worden handen geschud. Jol trapt af. ,,U kent Petrovic als de man, die vele tranen plengt als hij weer eens ergens afscheid moet nemen. Maar achter die brok emotie gaat een kerel schuil die verdomd veel van voetbal weet. En die kunnen we bij Ajax best gebruiken. Daarom is het goed dat u eens persoonlijk kennis maakt.”
Daar was het bestuur van Ajax op voorspraak van de nieuwe trainer best toe bereid. Na de gewonnen openingswedstrijden tegen Groningen en RKC is er veel vertrouwen. Toch is er ten aanzien van Petrovic de nodige scepsis. ,Petrovic heeft toch altijd geroepen dat PSV zijn cloeb was? Iemand met zoveel passie en hartstocht voor een van de concurrenten kunnen we in Amsterdam toch moeilijk gebruiken. Hoe zullen de supporters daarop reageren, zo redeneert het bestuur van Ajax. En was RKC niet zijn cloeb. Hij heeft er na zijn afscheidswedstrijd nog gezongen dat hij RKC trouw blijft, zijn hele leven. En wat te denken van FC Den Bosch, Sevilla of die club uit Japan. Allemaal zijn cloeb. Om nog maar te zwijgen van Feyenoord, dat ook al op zijn eeuwige liefde kon rekenen.
Dan neemt Petrovic zelf het woord. Ja, hij heeft inderdaad gezegd dat PSV zijn cloeb was, en FC Buducnost, en Sevilla, en RKC, en FC Den Bosch en  Urawa Reds en later nog eens RKC. En als trainer was Feyenoord zijn cloeb en later weer RKC. Boavista was in die tussentijd nog even zijn clube geweest. En inderdaad: hij had ooit geroepen dat hij voor Gullit een nier wilde afstaan. Maar voor Ajax? Nou, voor Ajax zou hij zijn hart willen geven. Wist het Ajax-bestuur wel wat Ajax voor hem betekende? Ajax? Dat was altijd zijn club geweest, zijn hele leven.
Binnenkort verwacht: de aanstelling van Zeljko Petrovic als lid van de technische staf van Ajax.

http://www.youtube.com/watch?v=maR0T9zGlBw

Kwieke oude man

Wie geregeld de trainingen van RKC Waalwijk bezoekt, treft op het veld tegenwoordig een kwieke oude man aan. Met heel witte benen, korte broek en korte witte sokken. En daarboven een markante, zwetende kop. Pretoogjes lachen je toe, een beetje verscholen achter een karakteristiek brilletje.

Het gaat om Geert van de Wiel, 71 jaar inmiddels, die als geen ander benen kan kneden. In het verleden was hij verzorger bij Willem II, bij NAC, bij Wuustwezel in Belgie. En nu springt de inwoner van Sprang-Capelle in Waalwijk even bij.

Van de Wiel is er nog een van de oude stempel. Altijd spieden zijn ogen naar voetbalhumor. De hele dag rollen er anekdotes uit zijn rijke voetbalverleden over zijn lippen.

Talloze malen vertelt hij wat hij een nog jonge Marc Overmars flikte. Die wilde ook wel eens lekker onder handen genomen worden. Maar dat ging bij Van de Wiel niet zomaar. Hij zette Overmars tegen een muur in de massagekamer. Die moest zijn armen omhoog doen en de handen openen en sluiten. Drie kwartier lang liet hij de voetballer die bewegingen maken. Want voor een van zijn massages dienden de spieren wel eerst opgepompt te worden.

Van de Wiel is ook de man van zwarte schoensmeer die hij op onwetende benen aanbracht. Een oudere supporter meldde zich eens bij hem. Hij had last van zijn kuitspier. En dus smeerde Van de Wiel, behulpzaam als hij is, er de ‘magische zwarte zalf’ op. Weer een tevreden klant. Want de man meldde een dag later dat het zalfje goed geholpen had. Hij kwam nu een potje van het wondermiddel halen voor zijn vrouw. Die had nogal last van haar rug, vandaar.

Van de Wiel voerde ook eens een onvergetelijke act op bij de bekerfinale tussen NAC en NEC. Van beide clubs lag een speler geblesseerd op het veld. Het was al snel duidelijk dat de wegen van beide verzorgers elkaar zouden kruisen. Omdat het in de sport nu eenmaal om winnen gaat voerde Van de Wiel op weg naar zijn patient de snelheid nog even op. Een frontale botsing was het gevolg. Beide verzorgers rolden met hun koffertjes en waterzakken over het veld.

Het was niet de enige keer dat de kleurrijke man averij opliep. In zijn tijd bij Willem II bestormde hij het veld. Maar na een tiental meters zeeg hij ineen. Zweepslag. Hij moest per brancard afgevoerd worden.

Sinds die dag is Van de Wiel niet meer een van de snelsten. Maar voetballers laten zich nog graag door hem masseren. Nadat ze natuurlijk hun spieren opgepompt hebben. De humor is er nog altijd.