Relativeren

Een aanrader voor de supporters van RKC Waalwijk. Trek erop uit, zoek rust in de natuur. Aan de rand van een imposant meer tellen de vijf nederlagen bij de rentree in de eredivisie niet zo zwaar.
Camping La Mialaret hoog in de Dordogne is zo'n toevluchtsoord. Je verneemt er wel dat RKC weer verloren heeft, maar haalt gewoon even de schouders op. Onder de brandende Franse zon aan de rand van een Art Deco-zwembad is er maar weinig dat je kan raken. Het geweeklaag van het Mandemakersstadion sterft weg. Je hoort er slechts het ruisen van de bomen en het kabbelen van het beekje dat langs je tent stroomt.
Ver weg van de velden heeft een resultaat in de eredivisie geen enkele invloed meer op je gemoedstoestand. Het maakt ook helemaal niet meer uit of RKC zich nog op de laatste, nerveuze dag zal roeren op de transfermarkt. Van de natuur gaat een enorm relativerende werking uit. Je snapt niet dat je je ooit druk hebt gemaakt om de uitkomst van een simpele wedstrijd. Het hemelse gevoel na de promotie lijkt van eeuwen geleden.
Maar pas op. Aan de rand van de camping is ook spookbos met macaber gevormde bomen. Op een van die bomen is met tandpasta een gezicht geschilderd, een overblijfsel van een wandeling in het duister met de kinderen van de camping.
Die boom, dat moet haast wel het degradatiespook zijn. En die werpt van zijn schaduwen ver vooruit in Waalwijk. Zo redenerend blijft je ook op zo'n duizend kilometer afstand in de greep van de eredivisie. Nee, het voetbal laat je nooit los.