Geen contact

Twee dagen na de 0-1 overwinning op NEC kon hoofdtrainer Ruud Brood zijn selectie eindelijk feliciteren. Op de dag van de wedstrijd was het hem verboden contact te zoeken met de selectie. En al is het lastig te controleren, de trainer besloot geen enkel risico te nemen. Want stel je voor dat er een fotograaf  zou zijn die hem in de buurt van de selectie zou betrappen. En met de zege verdiende de selectie een vrije dag zodat er maandag pas weer voor het eerst sprake was van contact.

Brood ervoer de schorsing dan ook als een echte straf. De hele week had zijn ploeg voorbereid op de wedstrijd. Op de dag zelf bleef hij met een onbevredigend gevoel zitten. Op de tribune kon hij zich even niet beheersen en schreeuwde eenmaal een aanwijzing naar zijn ploeg. Maar die stierf weg in het geluid – voornamelijk fluitconcerten – dat de supporters van NEC produceerden. En na de wedstrijd kon hij niet delen in de collectieve blijdschap na de tweede triomf van het seizoen.

De trainer van RKC bekeek de wedstrijd met technisch manager Mohammed Allach aan zijn zijde. Twee minuten voor tijd ging hij naar boven. In het gedrang zag hij Pothuizen gelijk maken. Hij vond het dapper dat de teleurstellende Belgische arbiter Virent die goal durfde af te keuren in de ‘Bloedkuul’. Zo noemen de fanatieke supporters van NEC het stadion. Ze hadden er een fraai spandoek van gemaakt, dat voor de wedstrijd ontrold werd.

Na de wedstrijd verschansten diezelfde supporters zich voor de hoofdingang omdat ze bloed wilden zien. Doelman Babos en de Belgische spits Vleminckx moesten zich tot het volk richten om te voorkomen dat de ruiten van het stadion ingegooid werden. Dan was het wegwerpgebaar dat Brood een week eerder naar scheidsrechter Vink maakte toch maar een klein vergrijp in een sport, die zoveel emoties op kan roepen.

‘Misschien moet ik voortaan wel alle uitwedstrijden op de tribune gaan zitten. Dan is het resultaat beter’, grapte Brood twee dagen na de zege. Toen was het hem toegestaan om ook de pers weer te woord te staan. De felicitatie aan het adres van Adrie Bogers was gemeend. Die reageerde op zijn beurt met de opmerking: ‘we doen het samen’. Wat een luxe voor de hoofdtrainer: een mentaal sterke spelersgroep en een uiterst loyale assistent.