Heel slecht is beter dan slecht

Nu het er steeds nadrukkelijker naar uit gaat zien dat Willem II een faillissement weet af te wenden, mag heel voorzichtig geconcludeerd worden dat het misschien helemaal niet zo slecht is geweest voor de club dat het kantje boord is geweest. Beter althans dan wanneer de salarissen over de maanden mei en juni met veel pijn en moeite nog net wel overgemaakt hadden kunnen worden. In dat geval was er namelijk geen ´warme golf´ door Tilburg gegaan, met talloze sympathieke inzamelingsacties. En had de club vermoedelijk ook de gemeente niet het mes zo op de keel gezet als nu het geval was.

Natuurlijk is Willem II nog niet helemaal boven Jan, zelfs niet met de 2,4 miljoen euro van de gemeente en de wellicht nog enkele tonnen die er via de publieksacties binnenkomen. Er resteert nog een schuld van enkele miljoenen, die de komende jaren beetje bij beetje moet worden ingelost bij deze en gene. En het mag duidelijk zijn dat dit de allerlaatste keer is geweest dat het gemeentebestuur de noodlijdende club de helpende hand heeft toegestoken. In het vervolg mag er dus echt geen geld meer worden uitgegeven dat er niet is. En dat is lastig in de voetbalwereld.

Maar het moge duidelijk zijn dat Willem II en Tilburg nauw met elkaar verweven zijn. En ook dat de club een kloppend hart heeft. Na vijf jaar degradatievoetbal en andere sores was (in ieder geval) voetbalminnend Tilburg toe aan een boost zoals die nu is gegeven.

Misschien kunnen er van het geld dat wordt ingezameld twee kleine standbeeldjes worden aangeschaft: eentje voor Mehmet Akgun en Frank Demouge, die Willem II met hun doelpunten tegen Go Ahead Eagles in de eredivisie hielden. Anders was het leed helemaal niet te overzien geweest. Voor wie dat andere beeldje is? Voor roerganger Paul Bottelier, die net als Willem II - letterlijk  - dreigde om te vallen, maar uiteindelijk zichzelf en de club overeind hield.