Column

Collega-journalist Frans van den Nieuwenhof van het Eindhovens Dagblad (oud-Tilburger) schreef deze week een column over Willem II, die ik u niet wil onthouden:

Willem II 

Toen ik vorige week mijn rommel aan het opruimen was, vond ik tussen alle papieren het bidprentje van Wim Groels. Verdomme, dacht ik, Wim is ook alweer dik vijf jaar dood.

In Eindhoven is Groels geen bekende naam, in Tilburg was Wim weinig minder dan beroemd. Hij redde Willem II in de jaren tachtig van de ondergang en was de man die de club opstuwde naar de Champions League. Wim was een geboren ondernemer. Hij had een heldere visie: elke trainer van Willem II diende zijn team met drie spitsen te laten spelen, de jeugdopleiding stond centraal en na afloop van de wedstrijd moest de bar in de bestuurskamer zo lang mogelijk openblijven.

De kracht van Wim Groels was dat hij mensen aan zich bond. Ik zie ze nog met zijn drieën zitten op het ereterras: de voorzitter in het midden, rechts van hem burgemeester Johan Stekelenburg en links manusje-van-alles Max Zoontjens, die een bekend café runde in de Tilburgse volkswijk Broekhoven. Willem II was van de mensen. Van alle mensen. Een avondje Willem II was als carnaval, je zag het verschil niet meer tussen wie belangrijk was of niet.

De benoeming van Martin van Geel tot technisch directeur was een meesterzet van Groels, net als de aanstelling van trainer Co Adriaanse (met wie hij het eigenlijk helemaal niet kon vinden). Willem II koppelde topkwaliteit aan sfeer. Toen Wim conform de statuten moest terugtreden, werd alles minder. Het management kwam steeds in andere handen terecht, de trainers waren meelopers of lichtgewichten en op de voetballers verloor Willem II zijn aantrekkingskracht. Ik heb achttien jaar in Tilburg gewoond, lang genoeg om te weten dat Willem II ooit een prachtige club was. En zie ze daar nu staan.