Mijn Organon

Het is ook mijn Organon. Als verslaggever economie volg ik nu zo’n vijf jaar het Osse bedrijf Organon en eerder was ik als stadsverslaggever in Oss ook al kind aan huis bij het bedrijf dat in de volksmond alom bekend is van‘de Pil’.
Hoewel ik er dus niet werk, voel ik me verbonden met het bedrijf en de mensen die er werken. Vandaar dat het best zwaar valt als je moet schrijven dat er veel, heel veel banen verloren dreigen te gaan bij MSD, zoals het Osse bedrijf na twee fusies is gaan heten.
Ik weet nog dat ik op een verschrikkelijk koude zaterdagochtend in januari 2009 aan de poort stond omdat de letters Organon vervangen werden door het woord Schering-Plough, dat toen sinds ruim een jaar de nieuwe eigenaar was van de Osse pillenfabriek. Op het moment dat de karakteristieke ‘g’ van de o zo bekende blauwe wand naar beneden kwam, zag ik oud werknemers – al jaren met pensioen - vechten tegen hun tranen. Zelfs de immer professionele woordvoerder Monique Mols wuifde mijn camera weg toen ik op dat moment een opname maakte, en had even tijd nodig haar emoties weer de baas te worden. 

Vanaf dat moment kon je echt niet meer spreken van Organezen, zoals de werknemers van het Osse bedrijf zichzelf betitelden. Het waren voortaan werknemers van het Amerikaanse bedrijf Schering-Plough. De naam was nog niet koud op alle borden geplaatst of er kwam een aankondiging dat het bedrijf op zijn beurt weer werd overgenomen, ditmaal door de net iets grotere Amerikaanse branchegenoot Merck. Met angst en beven werd dit bericht in Oss ontvangen. Want was het oude Organon binnen het hoofdkantoor van Schering-Plough in Amerika nog een begrip, bij de Merck topmannen stelde Oss nauwelijks meer iets voor. En kwam SP-topman Fred Hassan nog wel eens naar Oss, zijn opvolger en grote baas van Merck: Richard T. Clark is door mij nog nooit in Oss gesignaleerd.
Als gevolg van de fusie dreigt er nu dus een massaontslag in Oss. Daar kregen we als krant lucht van en meerdere bronnen die echt van de hoed en de rand weten,  bevestigden het Brabants Dagblad dat inktzwarte wolken zich boven Oss aan het samen ballen waren. Dan kun je als krant niet anders dan daarmee groot uit te pakken. Hoe vervelend het ook is voor de mensen die er werken en de stad.
Op de site van het Brabants Dagblad werden ook verwijten in onze richting gemaakt. Mensen ‘bedankten’ ons dat ze een fijne vakantie nu wel helemaal konden vergeten. Je mag als journalist dan wel altijd op zoek zijn naar nieuws; dat wil nog niet zeggen dat je het altijd even leuk vindt om te brengen. Integendeel zelfs.