Uitgerekend

De man of vrouw van 20 miljoen

Vandaag kwam hij of zij langs: de man/vrouw van 20 miljoen. Niet in eigen  persoon, maar als naam in een persbericht. Helaas was hij/zij ongrijpbaar, zelfs een zoektocht met Google naar de naam De Engh leverde niets op. En toch moet hij of zij bestaan, want een beleggingskantoor heeft uit naam van De Engh een belang van vijf procent in Beter Bed genomen.

 

Dat bracht me tot een rekensom. Beter Bed heeft ruim 21 miljoen aandelen uitstaan: als je daar vijf procent van aankoopt, heb je dus 1.065.500 aandelen. Die deden gisteren zo’n beetje 19 euro per stuk. Dus dan moest die heer of mevrouw  De Engh zomaar 20 miljoen uit zijn/haar achterzak toveren. Ik kan het niet en ik denk velen van u ook niet. Ik vraag me zelfs af wie onder mijn volgers beschikt over een dergelijk bedrag, laat staan het over zou hebben om in de Udense beddenfirma te steken.
Ik moet me helaas behelpen met een veel bescheidener belang in Beter Bed. In mijn enthousiasme heb ik eens tien aandelen gekocht. Met name bedoeld om als toehoorder altijd toegang te hebben tot de vergadering van aandeelhouders ook al is die besloten. En ik moet zeggen dat de aandelen tot op heden ook geen windeieren hebben gelegd. Ik kocht ze voor net onder de tien euro, in een tijd dat het niet heel goed ging met de firma   .

En nu staan ze dus op bijna 19 euro. Bovendien is er al enige malen dividend uitgekeerd. Dus ik kan die De Engh wel enigszins begrijpen. Het is een solide belegging, zeker omdat topman Ton Anbeek recent nog de verwachting heeft uitgesproken dat de ergste gevolgen van de crisis voor Beter Bed achter de rug zijn.
Maar nu blijf ik nog altijd nieuwsgierig wie die mysterieuze heer of mevrouw De Engh is. Wie kan mij helpen?
    

Mijn buurman

Als ik de laatste dagen een blik uit het raam werp als ik opsta, zie ik mijn buurman thuiskomen van zijn nieuwe baan. Waardering is dan het eerste woord dat bij me opkomt. Nu hoor ik u denken, wat is er zo bijzonder aan een nieuwe baan, ook al heeft die in nachtelijke uren plaats.
Nu, dan moet u even de achtergrond van mijn buurman kennen. Hij is bijna zestig - nog een jaartje wachten op dat grote feest – en is vorig jaar thuis komen te zitten omdat gemeenten de stichting waar hij werkte niet langer subsidieerden. Nadat hij over die teleurstelling heen was, is hij gaan solliciteren. Maar steeds was zijn leeftijd een struikelblok. Ook ging hij nog een omscholingscursus volgen om beter beslagen de arbeidsmarkt te betreden. Hij werd klaargestoomd voor schuldhulpverlener, een baan die in de tijd van de economische crisis toekomst had, zeiden de mensen van het UWV Werkbedrijf. Maar ook in deze tak kwam hij niet aan de bak.
Omdat mijn buurman absoluut niet in de bijstand terecht wilde komen en hij gewoon wil werken voor zijn centen is hij nu via een uitzendbureau aan de slag gegaan. Hij werkt bij een nachtopvang van verslaafden in Utrecht. Daar waakt hij daar over mensen zonder een echte toekomst.

 

Hij heeft de baan op ruim zeventig kilometer van zijn woonplaats aangenomen in de hoop daar evaring op te doen zodat hij later dichter bij huis werk kan vinden. Ik heb bewondering voor hem, zeker omdat het moeilijk is een baan te vinden op zijn leeftijd. Dat blijkt ook uit de recente cijfers van het UWV Werkbedrijf. In Noordoost-Brabant zijn momenteel 14.929 niet werkende werkzoekenden. De meesten van hen zitten in de leeftijd boven de 45 jaar (7.677) en het grootste deel zit al langer dan zes maanden zonder werk.
Ik vraag me af hoe ik zou handelen als ik in dezelfde situatie terecht zou komen. Zou ik ook zo gedreven zijn om aan het werk te blijven?

 

Pieter Hofstra

U kent hem ongetwijfeld, het voormalige VVD-Tweede-Kamerlid met name bekend als grootste belangenbehartiger van de autolobby en  felste tegenstander van het rekeningrijden. Juist: Pieter Hofstra. Niet iemand die ik tot mijn vriendenschare zou willen rekenen en hij mij waarschijnlijk ook niet. Maar sinds gisteren weet ik dat wij een gemeenschappelijke afwijking hebben.
Hofstra, inmiddels in Den Haag naar – zoals dat daar heet - de overkant gelopen. Hij is sinds een paar jaar al weer senator, zit voor de liberalen in Eerste Kamer. Bovendien heeft hij een waslijst aan bijbanen en nevenfuncties. Niet verwonderlijk dat die veelal met vervoer te maken hebben. Zo is hij ook voorzitter van Koninklijk Vervoer Nederland (KVN). Daarin zit de overeenkomst niet.
In de hoedanigheid van KVN-voorzitter was Pieter Hofstra dinsdag in Oss. Ik ontmoette hem bij Vos Logistics, het bedrijf dat de weg naar boven weer ingeslagen lijkt te hebben. Over het Osse logistieke bedrijf heb ik een verhaal voor de krant geschreven. Bent u daarin geïnteresseerd dan moet ik u naar de papieren versie van het Brabants Dagblad verwijzen. Nu verder over Hofstra.

Hij deed in Oss een ontboezeming. Hij zit vaak op de weg richting Spanje. In Frankrijk op de autoroute speelt hij dan met zijn medepassagiers een spelletje: van welke firma is de vrachtwagen die daar aankomt. ,,En dan win ik vaak als er een wagen van Vos aankomt”, vertelde Hofstra. ,,Steevast zeg ik: Vos uit Oss”, voegde hij eraan toe. Laat ik nu in Frankrijk, als ik met mijn gezin op vakantie ben,  meestal hetzelfde doen. Als er een wagen van Vos passeert, dan voel je toch nog een beetje verbonden, hoewel je weet dat die wagen waarschijnlijk nauwelijks in Oss komt en er al helemaal geen Osse chauffeur op rijdt, maar toch.
Dat ik de laatste jaren nauwelijks wagens van Vos in Frankrijk zag rijden, schreef ik toe aan de teloorgang van het bedrijf. Gelukkig blijkt er ook een andere reden te zijn. Natuurlijk is het wegvervoer vanaf het begin van economische crisis afgenomen, maar het gemis aan Vos-trucks heeft ook een milieubewuste achtergrond. Vos-topman Frank Verhoeven vertelde mij dat het concern steeds vaker de wagen op de veerboot van Zeebrugge naar Bilbao zet en ook gebruik maakt van de trein tussen Luxemburg en Zuid-Frankrijk. Dat scheelt veel gereden kilometers. Maar wel jammer voor ons Vos-watchers op de Franse snelwegen.
Zullen Hofstra en ik een ander tijdverdrijf moeten zoeken. Wie heeft er een suggestie?
   

Boekenpakketje

 Ja, we zijn weer terug van vakantie. Drie weken hebben we ons gelaafd aan Frankrijk, vanuit het zuiden in de Provence tot aan een paar dagen Parijs. Vorig jaar hield ik tijdens de vakantie nog de weblog bij, nu keek ik wel rond om inspiratie op te doen voor een blog, maar tot schrijven kwam ik niet. Toch maar even voorrang gegeven aan het genieten.

Soms kwamen de onderwerpen gewoon op je af. Want wat te denken van en btw-verlaging in de Franse horeca, waar ik vorig jaar ook al over schreef. Een jaar na dato nog steeds actueel. Nog altijd wijzen cafés, restaurants en bars op prijzen die ze hebben verlaagd. Toch lijkt de maatregel nauwelijks effect te hebben gehad. De bestedingen zijn nauwelijks gestegen en ook de werkgelegenheid in de horeca, wat een neveneffect zou moeten zijn, is niet toegenomen.   

Ook zagen we een alternatief voor de Nederlandse bibliotheken. Net voordat we vertrokken, berichtten de media over het zwaar weer dat op komst is voor de bieb. Veel gemeenten bezuinigen op de uitgaven en daar worden de bibliotheken hard door getroffen. Op een paaltje in Vaison-la-Romaine zagen we het alternatief. Gewoon een bundeltje boeken dat je mee mocht nemen en dat je na lezing weer ergens neer moest leggen voor iemand anders. Ik zie het al voor me, overal in Nederland waar stapeltjes boeken liggen, die je zonder meer kunt meenemen en later elders weer teruglegt. Boeken te vondeling, of boekcrossing, is in Nederland ook al enigszins bekend, maar wie weet kan het een grote vlucht nemen. 

Aan Frankrijk is de crisis ook niet voorbij gegaan. Een krant daar berichtte over de vakantiebestedingen van de Fransen. Ze gaan nog wel op vakantie, maar kiezen veelal het goedkope alternatief en geven beduidend minder uit dan voorgaande jaren. Nee, de toeristische industrie moet het echt hebben van de buitenlanders, die tot wel 20 procent meer uitgeven. De Engelsen zoeken het nog altijd in het zuidwesten van Frankrijk, de Duitsers meer in oosten en de Belgen en Nederlanders vind je in heel het land. Zo zijn we met onze zuiderburen in het land van Sarkozy in ieder geval goed voor het economisch herstel. Hebben we toch meer gemeen met de Belgen dan alleen het moeizaam formeren van een kabinet.
  
Maar nu zijn de vakanties in Nederland dus voorbij, vanmorgen onze zoon weer naar school gebracht. Zaterdag kregen we al bij een kopje koffie op het terras een bakje met pepernoten, ja dan is het vakantiegevoel toch definitief verpest.