« Blind, maar niet doof | Hoofdmenu | Ouderwets? »

25 mei 2011

Een gewaarschuwd mens

Het is weer eindexamentijd. Ik weet er alles van, want thuis schiet mijn oudste dochter af en toe flink in de examenstress. Onwillekeurig denk ik aan mijn eigen eindexamens en de paniek die ik op een gegeven moment voelde. Ik had die bewuste dag scheikunde. Normaal zou ik met de schoolbus naar school zijn gegaan, maar ik had geen zin om uren op school rond te hangen. Dus wat later op de dag met de trein. Op het station, na een flink stuk fietsen, kwam ik er achter dat ik geen geld bij me had voor een kaartje. Terug naar huis was geen optie. Zwartrijden evenmin, omdat ik bang was gepakt te worden en dan nog verder van huis zou zijn. Ik hoopte nog een bekende tegen te komen, maar helaas. Mobieltjes bestonden toen niet, dus daar stond ik in mijn eentje op een klein stationnetje. Paniek dus. Toch maar in de trein gestapt en ja hoor, daar was de conducteur. Zou hij de reden waarom ik geen kaartje had geloven en het door de vingers zien? Met in mijn achterhoofd ‘de eerste klap is een daalder waard’, ben ik naar de conducteur gestapt en heb mijn verhaal gedaan. Hij kon zich er kennelijk iets bij voorstellen want met de woorden “Nooit meer doen en succes straks” liep hij de treincoupé in.

Als rechter krijg ik vaak verhalen te horen waarvan het lastig is te beoordelen wat er waar van is. En als ik al van die waarheid uitga, rijst de vraag wat dat dan betekent voor het oordeel dat ik moet geven. In een dossier zitten allerlei verklaringen. Op zitting heeft de verdachte vaak een veel uitgebreider verhaal dan is opgenomen in het proces-verbaal. Een voorbeeld: In het dossier zit een verklaring van de aangever waarin hij zegt dat hij een klap in zijn gezicht kreeg en de verdachte toegeeft dat hij geslagen heeft. De zaak lijkt daarmee rond. Maar als de verdachte vervolgens op de zitting vertelt over wat er aan die klap voorafging (de aangever viel verdachtes vriendin lastig en toen de verdachte zijn vriendin wilde helpen, werd hij hardhandig weggeduwd, waarop de verdachte de klap uitdeelde) ontstaat er een genuanceerder beeld. Net als de conducteur moet ik als rechter een inschatting maken over het waarheidsgehalte van het verhaal. Dat maakt niet dat het feit daarmee van de baan is. De klap is nu eenmaal gegeven. Maar het geeft wel een andere inkleuring en kan betekenen dat ik een andere (lagere) straf opleg dan wanneer er zonder enige aanleiding een klap zou zijn gegeven. Ik zou dan kunnen denken aan een geheel voorwaardelijke straf. Daarmee geef ik aan dat ik de mishandeling wel bewezen acht, maar gezien de omstandigheden wordt de straf als een stok achter de deur opgelegd. Een beetje zoals de conducteur die mij geen boete oplegde.

 

 

Posted by Brabants Dagblad on mei 25, 2011 at 06:13 vm | Permalink

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.