« Ouderwets? | Hoofdmenu | Lees de chat nog eens terug »

22 juni 2011

Kiezen

Soms krijg ik de vraag welke zaak mij als rechter het meest is bijgebleven. De verwachting is dat ik dan een spannende strafzaak noem of een ingewikkelde civiele zaak. Dat soort zaken heb ik zeker gehad, maar de rechtszaak die mij het meest is bijgebleven, is van geheel andere aard.

Ik was werkzaam als familierechter en behandelde onder meer echtscheidingen, alimentatiezaken en omgangsregelingen. In die tijd was het wettelijk nog zo geregeld dat na een echtscheiding het gezag over een minderjarig kind aan één van de ouders werd gegeven, tenzij de ouders de rechter verzochten om gezamenlijk gezag. Over wie het gezag kreeg, voerden ouders regelmatig een felle strijd.

In de betreffende echtscheidingszaak hadden de echtelieden een dochter van zeventien. Moeder had ondertussen een nieuwe partner en verbleef vaak bij hem. Vader was internationaal vrachtwagenchauffeur en om die reden veel van huis. Daar waar het gezag of de verblijfplaats van de kinderen doorgaans hét geschilpunt is, lag het hier helemaal anders. Bij de behandeling op de zitting werd mij duidelijk dat het de vader noch de moeder veel uitmaakte of zij wel of niet het gezag kregen. Tijdens het kinderverhoor sprak ik de dochter buiten aanwezigheid van haar ouders. Het meisje vertelde dat zij soms bij vader woonde en soms bij moeder. Dat hing er vooral vanaf welke ouder ‘thuis’ zou zijn. Maar dan nog zat zij erg vaak alleen en moest zij regelmatig voor zichzelf koken. Zij vertelde het op neutrale toon, maar ik merkte dat ze zo in huilen kon uitbarsten. Ik had enorm met haar te doen.

Als rechter moest ik de knoop doorhakken over het gezag. Als mens had ik een onmachtig gevoel. Wat kon ik voor dit meisje betekenen? Ik had wel tegen de ouders willen roepen: neem je verantwoordelijkheid! Zie je niet hoe eenzaam je dochter is? Laat haar merken dat je om haar geeft. Uiteindelijk heb ik het gezag gegeven aan de moeder maar heb de ouders verteld dat het mij goed leek als zij samen met hun dochter duidelijke afspraken zouden maken over bij wie ze zou wonen zodat hun dochter zou weten waaraan ze toe was. Indirect wilde ik hiermee de ouders dwingen hun verantwoordelijkheid te nemen.

Ik weet niet of de ouders mijn advies hebben opgevolgd. Als de beslissing eenmaal genomen is, hoor je als rechter eigenlijk nooit meer over de zaak. Ik ben me echter altijd blijven afvragen hoe het met dit meisje gaat.

Posted by Brabants Dagblad on juni 22, 2011 at 06:26 vm | Permalink

Reacties

mevrouw de rechter moet gewoon eens stoppen met deze onzin. Rechterlijke macht bestaat voor een groot deel uit middelmatige juristen. Falende rechters moeten harder worden aangepakt. Veel magistraten leveren slecht werk af of beheersen het recht niet of bereiden zich slecht voor. Zij kunnen ongestraft hun gang gaan. Dat standpunt wordt onderbouwd door strafrechtadvocaten en rechtswetenschappers. Lees ook het artikel uit 2008 in de Gelderlander waarin mevrouw Weski een boekje open doet.

Geplaatst door: A. Koppenaal | 22 jun 2011 07:05:06

Beste mvr. de Rechter,

Ik zou op dit blog graag een reactie willen geven, ik zit zelf nu midden in een bodemprocedure van een omgangsregeling voor mijn jongste kind. Ik heb ook zoveel vragen die niemand mij kan beantwoorden en ik ook nergens op internet kan terugvinden. Mijn ex is verslaafd aan de drank, heeft geen vaste woon en verblijfplaats en een hele hoop schulden, maar ondanks dat hij weet dat hij zijn kind niets te bieden heeft, heeft hij me toch voor de rechter gesleept om een omgangsregeling te krijgen van vrijdag tot zondag eens in de 2 weken. Hij ontkent alle feiten en ik lever bewijs in dat hij toegeeft een verslaving te hebben en uitreksels dat hij nergens staat ingeschreven. De zaak is nu weer aangehouden omdat de rechter kennelijk nog in zijn leugens gelooft, ik heb aan alle voorgedragen omgangsregelingen meegewerkt (thuis, omgangshuis) maar mijn ex stelt nog steeds eisen ondanks hij nu zelf geen eens een advocaat meer heeft, Ik wacht nu op een nieuwe datum dat de zaak weer voorkomt en hoop dat er dan eens een uitspraak komt die echt in het belang is van mijn kind en dit keer niet in het belang van mijn ex, die zelfs nog een jaar de kans heeft gehad om zijn leven te beteren in het belang van zijn kind, maar ook dit laat hij afweten, ik ben er nu zo een beetje klaar mee en hoop dat mijn verweer eens een keer goed word doorgelezen voordat ik weer op het stoeltje mag plaats nemen.

Een moeder die vecht voor de rust in huis en de leventjes van de kinderen die al genoeg ellende hebben moeten meemaken. En nee ik ben niet een moedertje die alimentatie wil vangen en haar ex wil frustreren.

Ik vraag me af of mijn ex wel word toegelaten op de rechtbank zonder advocaat, want ik betaal me scheel aan griffirechten, rechtbijstand en uitreksels terwijl mijn ex een lang leve de lol leventje leid en ook nog eens niets bijdraagt aan de opvoeding, maar wel mij voor de rechter sleept. Graag een reactie..

Geplaatst door: een moeder | 3 jul 2011 10:20:00

Edelachtbare vrouwe De Klerk,

Het is voor mij een 43 jarige alleenstaande man, volledig gelukkig in z'n leven, een groeiende frustratie te zien hoe mensen hun kinderen behandelen, of juist niet (lees: verwaarlozen). Er zijn zoveel mensen die graag een kind zouden willen en er helemaal klaar voor zijn en overstromen van de juiste liefde en zorgzaamheid, maar er geen kunnen krijgen/hebben vanwege allerlei omstandigheden, mijzelf incluis.

Alhoewel nog in een middenfase in mijn studie is mijn doel ook om rechter te worden. Mijn vraag is daarom deze: Waarom bent u als u zulke ouders in de rechtzaal krijgt zo terughoudend in het wijzen op de verantwoordelijkheden van de ouders? Waarom zou een rechter niet van zijn/haar onafhankelijke positie gebruik kunnen maken en er bij dat soort lamzakken eens te wijzen waar het op staat?

U gaat met een onbevredigd gevoel naar huis omdat u weet/denkt: had ik niet meer kunnen/moeten doen; het meisje in kwestie hoopt dat ze zo snel mogelijk 18 jaar wordt en de vraag is of ze daarmee uit de probleemsituatie kan komen; en de ouders vastgeroest in hun eigen gedragingen, verdriet en frustratie, gaan gewoon door met wat ze al deden, alleen dan met een paar euro lichter besteed aan griffierecht, advocaatkosten etc.

Het mag best wat strakker in mijn ogen. Ik hoor daarom graag uw reactie op de bovenstaande vragen.

U hoogachtend,

Tom Grims

Geplaatst door: Tom Grims | 5 jul 2011 15:46:28

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.